Maria Czubaszek i Wojtek Karolak to jeden z najważniejszych duetów dla polskiej kultury – osobno wybitni w swoich dziedzinach, razem absolutnie wyjątkowi. Stworzyli mikroświat ironii, inteligencji i muzycznej wolności, który do dziś jest punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń.

Maria Czubaszek

Maria Czubaszek była jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów polskiej inteligencji XX i XXI wieku.

Była mistrzynią krótkiej formy radiowej (legendarny „Ilustrowany Tygodnik Rozrywkowy" w radiowej Trójce), ikoną inteligentnego, bezlitosnego humoru – bez cienia patosu, za to z perfekcyjną pointą, jedną z pierwszych osób w mainstreamowych mediach, które mówiły głośno o rzeczach niewygodnych: bezdzietności, starzeniu się, śmierci, religii, hipokryzji, autorką, która udowodniła, że ironia może być formą czułości, a śmiech – narzędziem wolności.

Jej język był precyzyjny jak skalpel, a jednocześnie ludzki. Nie „bawiła", tylko rozbrajała.

Wojciech Karolak

Wojciech Karolak to jedna z kluczowych postaci polskiego jazzu.

Był jednym z pionierów grających na organach Hammonda w Polsce.

Jego osobista kultura i wrażliwość pozwoliły stworzyć brzmienie absolutnie charakterystyczne.

Był muzykiem, który połączył jazz, blues, soul z filmową narracją.

Bodaj najwybitniejszy aranżer w historii polskiej muzyki. Każda jego kompozycja była łatwo rozpoznawalna z powodu budowy i charakterystyki brzmiącej melodii.

Wojciech Karolak był artystą totalnie niezależnym – grał „po swojemu", bez oglądania się na mody.

Jego muzyka była ciemna, klubowa, nocna, ale jednocześnie bardzo ludzka – dokładnie taka, jak świat, o którym pisała Czubaszek.

Razem

Zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym byli absolutnym fenomenem.

Jako para byli anty-celebryccy, anty-pozerscy i absolutnie autentyczni.

Stworzyli model związku opartego na partnerstwie, ironii i wolności, pokazali, że można być razem bez społecznych „świętości", byli symbolami inteligentnego nonkonformizmu.

Pomimo licznych talentów, którymi zostali obdarowani, nie udawali lepszych ludzi.

Nie moralizowali.

Po prostu byli sobą – a to w polskiej kulturze zawsze było aktem odwagi.